|
 O
pasado dia 4 de abril procedeuse a firmar na Mesa Sectorial do
Sergas o texto definitivo do Acordo sobre condicións de traballo do
persoal das Unidades e Servizos de Atención Primaria. Como é
sabido, ese acordo foi subscrito por CIG e outras organizacións
sindicais, entre as que non estaban Cesm e Csif.
Estas
dúas organizacións viñeron mantendo nas semanas anteriores un
conflito (con ata 13 días de folga) contra ese acordo, que non é
máis ca culminación do preacordo xa subscrito previamente o dia 22
de febreiro. Agora, esas dúas organizacións din que desconvocan o
conflito porque o acordo é bó (tanto que no caso de Cesm deciden
agora firmalo e firmar tamén o de Pacs) e que queren vixiar o seu
cumprimento. Xustifican ademais ese cambio de posición na idea de
que o texto do 4 de abril mellora o preacordo do 22 de febreiro
grazas á súa mobilización e á incorporación das súas propostas.
Nada máis lonxe da realidade, e debemos denunciar o cinismo e o
oportunismo do comportamento sindical de Cesm e de Csif.
É
necesario deixar meridianamente claro que os contidos do acordo do 4
de abril son os mesmos cos do preacordo do 22 de febreiro. O
preacordo do 22 de febreiro só podía converterse en acordo
definitivo cando integrase nun único texto os acordos parciais
acadados nas actas do 21 de xuño de 2007, do 16 de xaneiro de 2008 e
do 19 e o 22 de febreiro. Para esa integración de textos o Sergas
fixo unha proposta que foi modificada en aspectos de redacción e de
contidos polas propostas da CIG para converterse finalmente no texto
asinado. Nada teñen que ver nin Cesm nin Csif en todo iso, para o
que só hai que revisar e comparar as
propostas
presentadas por cada quén*.
Dende
a CIG entendemos que Cesm e Csif só fixeron dano coa súa folga,
rachando no seu dia a forza da Plataforma Sindical, enganando aos
traballadores, e meténdose no calexón sen saída dun conflito que se
quedou sen osíxeno. Que agora digan que é un acordo marabilloso o
mesmo que hai un mes non valía, só se explica dende o cinismo e dende
a necesidade de lavar a cara.
Por
outra parte, hai un aspecto parcial e concreto que nos preocupa
especialmente. Cesm e Csif din agora que valoran positivamente o
acordo para UAPs porque “non se poderá obrigar ao persoal de
ordinaria a facer gardas mentres o persoal de PAC e os que fan
gardas voluntarias non cheguen a facer 2090 horas” anuais.
Outra falsidade: que llo digan tamén aos de PAC, porque a eles Cesm
e Csif dinlles xustamente o contrario, que son iguais cos de
Ordinaria.
Que
quede claro: todo o persoal, de PACs e de Unidades, ten unha
xornada regulada; teñen a súa xornada ordinaria e teñen unha xornada
complementaria voluntaria. E cando iso non chegue para cubrir todas
as horas necesarias, e tampouco haxa persoas no paro, e tampouco
haxa ninguén dos que esté traballando que asuma voluntariamente
facer esas horas de máis, só entón poderá obrigarse a facer gardas
polo tempo imprescindible a todo o persoal de primaria, de PACs e de
Unidades, repartindo esas cargas forzosas de forma equitativa entre
todos eles. Iso é o que dí o acordo e non pode ser doutra maneira.
Non hai profesionais de primeira e de segunda en primaria en canto a
dereitos laborais, e todos teñen as mesmas obrigas de cobertura
excepcional e forzosa de horas por encima da súa xornada si non
existe outra solución mellor. Ese é o criterio de CIG-Saúde e ese é
o criterio dos dous acordos, sen trampa nin cartón.
En
todo caso, alegrámonos de que Cesm e Csif valoren agora
positivamente os acordos, alegrámonos de que Cesm queira agora
firmalos tamén, e sabemos que só recuperando a unidade de acción e
de obxectivos seremos fortes para garantir unha correcta aplicación
do conseguido e para lograr novas melloras no futuro.
Compostela, 11 de abril de 2008.
*Alegacións
ao texto consolidado presentadas por CIG-Saúde
*Alegacións
ao texto consolidado presentadas por CESM
|
